IMG_5999We helpen graag. Dat geeft ons voldoening. Meer onszelf dan de ander?  Het liefst zou ik een soort dokter zijn voor de geest. Waar je langsgaat om een oplossing voor je probleem te krijgen. Diagnose wordt gesteld en hup, een medicijn op jouw maat en je mag weer naar huis. Alleen, ik geloof niet in dokters voor de geest. Je probleem mag dan wel opgelost zijn deze ene keer, maar bij een volgend probleem sta je er terug. Leuk voor de dokter, minder leuk voor jou. Ik zie een andere aanpak. Eentje waarbij je de ander helpt niet om de oplossing op een dienblad te krijgen, wel om zelf de oplossing te kunnen vinden. Een goeie coach maakt zichzelf op termijn overbodig.

Een coach zoekt geen oplossingen. Een coach streeft ontwikkeling na. In coaching impliceert zelf sturen ook dat je als coachee niet in een afhankelijkheidsrelatie belandt. In tegenstelling tot het werk van bijvoorbeeld een huisarts, ga je niet naar een coach en keer je niet steeds weer terug naar de coach om je probleem te laten oplossen. De ontwikkelingsgerichte benadering onderscheidt zich van de probleemoplossende benadering.

Je hulpvraag is een kans om je te ontwikkelen als mens. Je hulpvraag is daarbij een dankbare aanleiding om informatie te verzamelen en zo te begrijpen wat er zich afspeelt. Een voorbeeld: een vrouw van 45 jaar voelt al geruime tijd onrust in haar leven. Een oplossing kan zijn: een actie ondernemen die haar tot rust brengt, bijvoorbeeld yogales volgen. Een coach zoekt echter niet naar een concrete oplossing, maar haalt door de manier van vraagstelling informatie naar boven over wat er speelt: wat maakt dat de vrouw zich zo lang onrustig voelt? Naar aanleiding van die vraag kan bijvoorbeeld naar boven komen dat ze zichzelf al jaren wegcijfert binnen een druk gezinsleven, dat ze zich steeds op de laatste plaats zet, waardoor ze zich minderwaardig voelt en zich minderwaardig opstelt. Een coach intervenieert op datgene wat de oorzaak is voor het zich onrustig voelen, namelijk hoe ze haar eigenwaarde kan terugvinden.